Error တက္ေနလို႕ပါ။ wordpress အိမ္ေလးက ကလိလို႕ ဘာျဖစ္မွန္း မသိဘူးျဖစ္တာနဲ႔ ဒီအိမ္ေလး ခဏျပန္သံုးတယ္ း)
လူတစ္ေယာက္မွာ သည္းခံစိတ္ဆိုတာ အတိုင္းတာတခုထိပဲရွိတယ္။ အရမ္းသည္းခံႏိုင္တဲ့ သူကုိ ႀကိဳက္သေလာက္ စိတ္ဆိုးေအာင္လုပ္ ၿပီးရင္ ျပန္ေခ်ာ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူသည္းခံႏိုင္တဲ့ အတိုင္းတာေက်ာ္သြားရင္ ပံုမွန္လူထက္ ေဒါသထြက္တာ၊ စိတ္နာတာ ပိုႀကီးတယ္။ (စိတ္ဆုိးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ စိတ္နာတာနဲ႔ စိတ္ဆိုးတာ မတူဘူး။ စိတ္ဆိုးတာ ေခ်ာ့လို႕ရတယ္။ စိတ္နာရင္ တသက္လံုး အမာရြတ္က်န္ေနေရာ သတိရတိုင္း ျပန္ျပန္ သတိရေနတတ္တယ္။) အမွတ္ႀကီးတဲ့သူ၊ ကလဲ့စားျပန္ေခ်တတ္တဲ့သူဆို ပိုဆိုးတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ ခဏခဏ မာန၊သိကၡာကုိ ထိလာတာ ဆိုရင္ေတာ့ ေျပာဖြယ္ရာမရွိေပါ့။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူေတာင္းစားျဖစ္ျဖစ္၊ သူေဌးသားျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာရွိျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာ မတတ္တဲ့သူ ျဖစ္ျဖစ္ မာနနဲ႔ သိကၡာကေတာ့ သူဟာနဲ႔သူ ရွိတာပဲ ဘာမွ မတတ္တဲ့၊ ဘာမွ မရွိတဲ့ သူဆို ပိုၿပီး မာနႀကီးတတ္တယ္။ သူမွာ ဘာမွ မရွိေတာ့ အားငယ္စိတ္နဲ႔ က်ားကန္ထားရေတာ့ ပုိ မာနႀကီးတယ္။ သိကၡာကုိ ပိုတန္းဖိုးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လို ခပ္ပိန္းပိန္းေကာင္ေလးမွာလဲ ခပ္ရဲ႕ရဲ႕ မာနရွိပါတယ္။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာရယ္မဟုတ္ပဲ ေျပာလိုက္တာဆိုေပမဲ့ သူမ်ားရဲ႕ မာန၊သိကၡာကုိ ထိပါးသလို ျဖစ္သြားရင္ ေျပာတဲ့ သူက ဘာမွ မဟုတ္ေပမဲ့ ခံရတဲ့ သူက နင့္ေနေအာင္ ခံရတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သူမ်ားကုိ ေျပာခဲ့ဖူးသလို အေျပာလဲ ခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အခုလဲ လူပံုလည္မွာ မ်က္ႏွာကို စီးထားတဲ့ ဖိနပ္နဲ႔ ခၽြတ္ၿပီး ျဖတ္ရိုက္သလိုကို ရွက္သြားတယ္။ ဘယ္သူမွ မရွိေပမဲ့ ကုိယ္လိပ္ျပာ ကုိယ္ရွက္တယ္။ ဘယ္သူမွ မသိေပမဲ့ ကုိယ္ကုိတိုင္သိတယ္။ ကုိယ့္ကုိကိုယ္ အဲ့ေလာက္ ရွက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ လုပ္ေနမိတယ္လို႕ မသိဘူး။
မွတ္ခ်က္ း ကၽြန္ေတာ္႔အမျဖစ္တဲ႔ မဝါဝါခိုင္မင္းရဲ ႔ အမွတ္တရေလးမ်ား ဘေလာဂ္မွ ကူးယူေဖၚျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္..
တီတီ၀ါ ခြင့္ျပဳသလို အားလံုးလဲ ခြင့္ျပဳတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါ။
ႏွစ္သစ္မွာ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
ခရီးသည္ ။ ။ ေဟ့ ဖိုးဂ်ယ္ (ရထားႀကီးနာမည္)
ရထားႀကီး ။ ။ ဘာလဲကြ
ခရီးသည္ ။ ။ ခင္ဗ်ား ၾကည့္ရတာ အိုေဟာင္းေဆြးေျမ့ေနတာပဲ
ရထားႀကီး ။ ။ ေဟ ဟုတ္လား ငါလည္းမသိရပါလား
ခရီးသည္ ။ ။ ခင္းဗ်ားကုိ ျပင္မဲ့ စက္ျပင္ဆရာ မရွိဘူးလားဗ်
ရထားႀကီး ။ ။ ေအး မရွိဘူးကြ ေဟာ ဟဲ ေဟာ ဟဲ
ခရီးသည္ ။ ။ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ပင္ပန္းလိုက္တာ
ရထားႀကီး ။ ။အေတြးေတြကုိ ခြေမာင္းလာရတာ ဘယ္ေလာက္
ပင္ပန္းလဲ မင္း စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ဟ
ဟုဆိုၿပီး ရထားႀကီးလဲ ရႈး ရဲွ ရႈး ရဲွနဲ႔ ေျပာၿပီး ဆက္ေမာင္းသြားတယ္။
စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးေလးကို ယူသံုးထားတာပါ။ ဘယ္သူလဲေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဆရာ တာရာမင္းေ၀ (သို႕) ဆရာ မင္းခိုက္စိုးစန္လို႕ထင္ပါတယ္။
ေမာင္ရွင္းသန္႕ tagထားတဲ့ မေန႔က ညဆိုေပမဲ့ ဘယ္ႏွစ္ရက္မွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ သူဆိုလိုခ်င္တာက ၂၀၀၈ ေနာက္ဆံုးရက္မွာ ႏွစ္သစ္နဲ႔ ႏွစ္ေဟာင္းအကူး ညေလးမွာ ဘာလုပ္လဲဆိုတဲ့ tagေလးေပါ့။
ပထမေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး။ ဒီလိုပဲ အစ္ကိုတို႕ လင္မယားနဲ႔ Marina bay သြားမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ စဥ္စားထားေပမဲ့ သြားရင္ေကာင္းမေကာင္း စဥ္းစားၿပီးမွ အိမ္မွာပဲ ဘေလာ့လည္မယ္ဆိုၿပီး အိမ္မွာပဲ ေနခဲ့လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ၉း၀၀ ေလာက္ေရာက္ေတာ့ New year wish ေတြ ပုိ႕ဖို႕ သတိရၿပီး မ်ားျပားလွတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၆ေယာက္ကုိ ပို႕လိုက္ေရာ ဒီမွာပဲ ခ်စ္လွစြာေသာ ခ်စ္ဖလို႕ စေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးက က်ေနာ္ SMS ျမင္မွ သတိရရွာၿပီး ဘယ္မွာလဲ ?? ဘာလုပ္ေနလဲလို႕ သတိတရေမးရွာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ငါအိမ္မွာဆိုေတာ့ Sentosa လာမလားတဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူရွိေနတာတဲ့ ဘီယာတိုက္ပါ့မယ္ လာခဲ့ပါလားတဲ့ သူနဲ႔က စင္ကာပူေရာက္မွ ေက်ာင္းမွာ ခင္တာေလ က်ေနာ္က ဆက္ဆံေရးအရမ္းေကာင္းေတာ့ ျမန္မာေတြ မ်ားေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္ႀကီးမ်ားေတာင္ ခင္တာ ႏွစ္ေယာက္က ေယာက်ၤားေလးေလ ခ်စ္ဖရယ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ရဲမင္းတဲ့။ ေနာက္မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က ခ်စ္ဖရဲ႕ ေကာင္မေလးရယ္၊ သူ႕ ၀မ္းကြဲအစ္မရယ္ ဟဲဟဲ အဲ့လို ဆက္ဆံေရးေျပျပစ္တာေနာ္။ ဒါနဲ႔ ခ်စ္ဖက လာခဲ့တဲ့ ဒီမွာ သူ႕ေကာင္မေလးရယ္ သူ႕ ေကာင္မေလးရဲ႕ အစ္မအတြဲရယ္ ရွိတယ္တဲ့ ဒီေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အားရွိသြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၃ေယာက္ဆိုေတာ့ နည္းနည္း အားရွိတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေအး လာမယ္ဆိုၿပီး ေရခ်ိဳးၿပီး ထြက္လာတယ္။ အိမ္ေရွ႕မွတ္တိုင္ကေန Vivo Cityကို သြားတဲ့ Busကုိ စီးသြားလိုက္တယ္။ Vivo City ေရာက္ေတာ့ ဓာတ္ေလွကား စီးဖို႕ တန္းစီရတယ္။ ႏွစ္ထပ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္ခါေတာင္ တန္းစီရတယ္။ မသိရင္ တခုခု အလကား ေပးေနတာက်ေနတာပဲ။ အရွည္ႀကီးပဲ ဒီတခါပဲ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဓာတ္ေလွကားစီးဖို႕ တန္းစီရတာၾကံဳဖူးတယ္။ ဒီမွာက တကယ္ေတာ့ သြားစရာ ေနရာက မ်ားမ်ားစားစား မရွိဘူးေလ။ ဒီေနရာေလးေတြပဲ ပတ္သြားေနရတာ . . . . ဒါနဲ႔ ၁၀ ခြဲေလာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ေရာက္သြားတယ္။ ေရာက္ေတာ့ သူ႕တို႕အတြဲ ႏွစ္အတြဲရဲ႕ ေကာင္မေလးေတြက မူးၿပီး ရစ္ေနၿပီေလ။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ Chivas Regal ႏွစ္လံုး ေျပာင္သြားၿပီတဲ့ ေကာင္းေရာ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ကလဲ အိပ္ေရးေတြပ်က္ေနေတာ့ မေသာက္ခင္တည္းက မူးေနၿပီေလ လာကတည္းက ဘီယာေလာက္ပဲ ေသာက္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔လာတာေလ။ ေသာက္လိုက္ရင္ လဲသြားႏိုင္တယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ ကမ္းစပ္မွာ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ျပင္လယ္ျပင္ႀကီး ၾကည့္ၿပီး ဘီယာေလးေသာက္လိုက္ ေတြးခ်င္ရာေတြးလိုက္ေပါ့။ ဒီလိုပါပဲ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက သတိရၿပီး ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဖုန္းေခၚေတာ့မွာ ၀ိုင္းထဲ ျပန္၀င္လာလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စကားေျပာရင္းနဲ႔ ခ်စ္ဖ မင္း Alarm ေပးထားလားကြေပါ့။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္က ဖုန္းထုတ္ၾကည့္ရမွာ ပ်င္းလို႕ အစေဖၚလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းကလဲ အားကုိးရတယ္။ သူမ်ားေအာ္ရင္ လိုက္ေအာ္ယံုေပါ့တဲ့ ေကာင္းေရာ မင္းကလဲ ၾကည့္ပါကြဆိုေတာ့မွ ထုတ္ၾကည့္တယ္။ ၁၁း၅၈ ရွိေနၿပီ ဒါနဲ႔ အားလံုးမတ္တပ္ရပ္ေနတုန္း ျပင္လယ္ထဲက သေဘၤာကလဲ ၾသေအာ္ ဆြဲေတာ့့မွ ကဲကဲ အားလံုးလာဆိုၿပီး ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ငယ္ငယ္က ၀ုိင္းႀကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀ ေဆာ့ပံုမ်ိဳး Happy New Year ဆိုၿပီး က်ဥ္းလိုက္ က်ယ္လိုက္နဲ႔ ေအာ္လိုက္ဟစ္လိုက္ လုပ္ေနက်တယ္။ အဲ့တာေလးကေတာ့ တကယ့္မွတ္မွတ္ရရေလးပဲ။ ၿပီးလဲ ၿပီးေရာ က်ေနာ္လဲ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဘီယာတစ္ဘူးနဲ႔ ကမ္းစပ္မွာ သြားရပ္မိျပန္တယ္။ ကမ္းစပ္မွာ ေရေဆာ့ရင္းနဲ႔ ျပင္လယ္ထဲက သေဘၤာေတြ ညဖက္ၾကည့္ရတာလဲ အရသာတမ်ိဳးပဲေလ။ ဒါနဲ႔ ခဏေနေ Elevenမွာ သြား၀ယ္မယ္ လိုက္ခဲ့ဆိုတာ နဲ႔ လိုက္သြားတယ္။ ျပန္လာတယ္ ေသာက္တယ္ စကားေျပာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မနက္ ၅ ခဲြေလာက္က်ေတာ့ အားလံုး သိမ္းစရာရွိတာ သိမ္းၿပီး Busနဲ႔ ျပန္လာတယ္။
ေမာင္ရွင္းသန္႕ေရ ႏွစ္သစ္ကူးညက လုပ္ခဲ့တာေလးေပါ့။ ႏွစ္သစ္မွာ ဘာေတြလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတာ့ မရွိေသးပါဘူး။ အခုလို tag တာ ေက်းဇူးပါ။ ေနာက္က်သြားတာ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ေနမေကာင္းတာနဲ႔၊ ေက်ာင္းက ျပန္တက္ေနၿပီျဖစ္လို႕ပါ။
ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ႏွစ္သစ္ကူးေလးျဖစ္ပါေစ
အားလံုးေသာ ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေတြ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခြင့္စာဆိုလို႕ ဒီခပ္ပိန္းပိန္းေကာင္ေလး ဘာေတြမ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္တာပါလိမ့္လို႕ မေတြးလိုက္ၾကပါနဲ႔။ ဘာမွ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္ဖို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္လဲ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ဘာလို႕ မင္းက ခြင့္စာတင္ရတာလဲကြလို႕ေျပာရင္ က်ေတာ္ ၂၀၀၉ ေရာက္ရင္ က်ေတာ္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ အနာဂတ္ကုိ ႀကိဳးစား ရွာေဖြရေတာ့မွာပါ။ က်ေတာ္က လက္ရွိမွာ ပစၥဳပၸဳန္လဲ မသိ အတိတ္လဲမရွိ အနာဂတ္ဆိုတာ ဘာလဲ ေမးရမဲ့ ေကာင္ပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ အားေမြးမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ၿပီး တိတ္တိတ္ေလး ေနခ်င္ျပန္ပါတယ္။ ဘေလာ့ သံေယာဇဥ္ေတာ့ ျပတ္ႏိုင္ မျပတ္ႏိုင္ မသိေပမဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ လုရမွာပါ။ လက္ရွိတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းအျပင္ Short Course တခုပါ ညဘက္ တက္မွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ အိမ္ျပန္ေရာက္ခိ်န္ဟာ ည ၁၁နာရီ ၀န္းက်င္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အရင္က ေက်ာင္း တက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အခုေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရင္ေတာ့ ေက်ာင္းေသခ်ာတက္ၿပီး စာေသခ်ာလုပ္ရေတာ့ပါမယ္။ အခုေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာလဲ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္လုပ္ရင္း ဇီးကြက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ လူလဲ ဂ်ပိန္ေညာင္မ်ိဳးျဖစ္ေနပါၿပီ (ေမာင္မ်ိဳးေရ လက္စားေခ်တာေဟ့) ဒါေၾကာင့္ ခြင့္စာ ႀကိဳတင္ထားတာပါ။ အခုတည္းက စိတ္ကုိ ေအးေအးေဆးေဆး နားခ်င္တာရယ္၊ က်ေတာ့ အိမ္ေလးထက္ သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့ ငေပါေဂဟာေလးမွာ လုပ္စရာေလးေတြရွိတာေၾကာင့္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ Tag ေလးကို အျမန္ဆံုးေရးသားလိုက္ရတာပါ။ အကယ္၍ အိမ္လိုက္ မလည္ႏိုင္ျခင္း၊ ပိုစ့္ အသစ္ မတင္ႏိုင္ခဲ့ပါက ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကုန္ခံ လာလည္ၿပီး ဘာပိုစ့္မွ မရွိရင္ အားနာစရာေကာင္းလို႕ပါ။ ခဏပိတ္ထားမယ္ဆိုလဲ ၀ိုင္းေျပာမဲ့ ေမာင္ႏွမေတြရွိေနေတာ့ ပိတ္မယ္လဲ မေျပာရဲဘူးေလ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ စေန ႏွင့္ တနဂၤေႏြေတာ့ ဘေလာ့ မေရးႏိုင္ရင္ေတာင္ အိမ္ေတြလိုက္ လည္ၿပီး စာေတြဖတ္ျဖစ္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ က်ေတာ္မွာ လုပ္စရာက ဒီအလုပ္ပဲရွိတယ္ေလ။ ဘေလာ့မွာ စာလိုက္ဖတ္ရတာ ၀တၳဳစာအုပ္ ဖတ္ရတာနဲ႔ မတူပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ေတြနဲ႔ ေရးသားထားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးစံုေသာ ရသေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ၊ အခ်စ္ေတြ၊ အလြမ္းေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေလးေတြကို တေယာက္တမ်ိဳး မရိုးေအာင္ ခံစားလို႕ရတယ္ေလ။ စီေဘာက္ေအာ္ခဲ့ရတာလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ဘ၀ေလးေလ။ က်ေတာ္ဘ၀မွာ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကိုလဲ ဒီဘေလာ့ေလးကေနရခဲ့တာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီဘေလာ့ဂါဘ၀ေလးကုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မစြန္႕လႊတ္ပါဘူး။
အားလံုးရဲ႕ ေမာင္ငယ္၊ တူေလး၊ အစ္ကိုႀကီး၊ ညီငယ္ ဖိုးဂ်ယ္
က်ေတာ့ ခ်စ္ညီေလး
လြမ္းသင့္သူပါ။ က်ေတာ္ Blog ပိုးသြင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ အခုမွ စလံုးေရစမဲ့ Blogger သစ္သစ္ေလးပါ။ သူနဲ႔က်ေတာ္အေၾကာင္းကို
ဒီမွာဖတ္လို႔ ရပါေသးတယ္။ သူမွာလိုအပ္တာ (သို႔) အမွားအယြင္းရွိခဲ့ရင္ အစ္ကိုျဖစ္ေသာ က်ေတာ္မွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။
ခင္မင္လွ်က္
ဖိုးဂ်ယ္
ဒီအေၾကာင္းေလးကို ေရးခ်င္တာၾကာေနပါၿပီ ဘယ္လို စေရးရမလဲမသိလို႔ ပါ။
အေဖနဲ႔ အေမက အိမ္မွာ အထည္ဆိုင္ ဖြင့္ထားပါတယ္။ ေျမညီထပ္မွာ အိမ္ခန္းေတြ ဖ်က္ၿပီးေတာ့ စတိုးဆိုင္သေဘာေပါ့။ တိုက္ခန္းရဲ႕ ၃ပံု ပံု ၁ပံုက ဆိုင္၊ ၁ပံုက မီးဖိုေခ်ာင္၊ ၁ပံုက အိပ္ခန္းေပါ့ အႀကမ္းဖ်င္းေျပာျပတာပါ။ အဲ့မွာပဲ အိပ္၊ အဲ့မွာပဲ စားေပါ့၊ အိမ္မွာက အေဖ၊အေမနဲ႕ က်ေတာ္ပဲရွိတယ္ေလ၊ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္က စလံုးမွာဆိုေတာ့ ေနရတာ ေအးေဆးေပါ့၊ က်ေတာ္လဲ ေက်ာင္းက ညေနမွ ျပန္လာတာဆိုေတာ့ သိပ္ျပႆနာမရွိဘူးေလ။ ေနာက္တိုက္ခန္း တစ္ခန္းက ၃လမ္းေလာက္ေတာ့ျခားတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းက်ေတာ့ စိတ္မခ်ဘူးေလ။ ကဲပါ ေလေၾကာ နည္းနည္းရွည္သြားၿပီ။ ဇာတ္လမ္းက ဆိုင္ကစတာျဖစ္လို႕ ရွင္းျပေနရတာပါ။
ဆိုင္က ညေန ၇နာရီေလာက္ဆို သိမ္းပါတယ္။
၂၃.၀၄.၀၆ မွာ က်ေတာ္ ဆိုင္သိမ္းရင္းနဲ႔ ကုလားထိုင္ကို တိုက္မိၿပီး ကုလားထိုင္ လဲသြားပါေရာ အဲ့တာကို ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ အေမ လာၿပီး ဆူတယ္ဗ်ာ။ က်ေတာ္က အၿမဲနေမာ္နမဲ့ႏိုင္လို႔ ဆူတာရပါတယ္။ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ ပိုက္ဆံ ဘယ္ႏွျပားရွာႏိုင္လို႕လဲ ဘာလဲဆိုတဲ့ က်ေတာ္ မာနလာထိတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ ဟိုးအရင္က လုပ္ခဲ့တာေတြေရာ စံုေနတာပဲ။ က်ေတာ္က အငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံကို အစ္ကုိေတြလို ေရာ ၃သိန္း၊ ၄သိန္းဆိုၿပီး မရွာႏိုင္ေသးဘူးေလ။ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုေတာ့လဲ လက္မခံက်ဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ က်ေတာ္လုပ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီခဲ့တယ္။ က်ေတာ္ ေဒါသျဖစ္တာက ပိုက္ဆံမရွာႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စကားပါ အမွန္ေတာ့ က်ေတာ္မရွာႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထားပါလိုရင္းမေရာက္ေတာ့ဘူး။ က်ေတာ္က ဗုဒၶဟူးသားေလ ဆင္ၾကံၾကံတတ္တယ္။ အဲ့ေနာက္ပိုင္း က်ေတာ္ ပိုက္ဆံကိုရသေလာက္ အိမ္က ခိုးတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ မခိုးရင္ ဘယ္ကသြားရွာမလဲ။ ဆြဲႀကိဳးတို႔ ဘာတို႔ခၽြတ္ေရာင္းတာ တခါေလး လုပ္ဖူးပါတယ္ ေျပာမဆံုးလို႕ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ က်ေတာ့္မွာ ရွိသမွ် ေအာင္လက္မွတ္ေတြရယ္၊ ကဗ်ာေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ထည့္ထားတဲ့ လြယ္အိတ္ ၁အိတ္၊ အ၀တ္စားထည့္ထားတဲ့ အိတ္က ၁အိတ္နဲ႔ ႀကိဳတင္ၾကံစည္ထားတာေလ။ အဲ့အိတ္ႏွစ္လံုးနဲ႔ ထြက္တာ မသိဘူးလားေမးရင္ အိမ္က မသိဘူးလို႔ပဲေျဖရမွာပါ။
၂၆.၀၄.၀၆ က်ေတာ့ ဟိုတယ္ကို လွမ္းၿပီး Booking လုပ္ထားလိုက္တယ္ေလ။
၂၇.၀၄.၀၆ က်ေတာ့ ညေန ၃နာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္ အဲ့အိတ္ႏွစ္လံုးကို အိမ္ေရွ႕ခ်ထားတယ္။ သူတို႕လစ္ေလာက္ေတာ့ ဆြဲၿပီးထြက္လာလိုက္တယ္။ အဲ့ေန႕က က်ေတာ္ ဘ၀မွာ ပထမဆံုးႀကိမ္ တစ္ေယာက္တည္း ဟိုတယ္ တည္းဖူးတာပဲ။ ဘယ္သြားသြား အိမ္နဲ႔ပဲ သြားရတာေလ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တခါမွ ခရီးမထြက္ဖူးဘူး။ သြားမွာက ဆီဆိုင္ၿမိဳ႕မွာ ရွိတဲ့ ေမြးစားအေမရဲ႕ တူမေပါ့။ ေတာင္ႀကီးနဲ႔ မိုင္ ၇၀၊ ၈၀ေလာက္ေ၀းမယ္ထင္တယ္။ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ၀ယ္ထားတဲ့ ရထားလက္မွတ္က
၂၈.၀၄.၀၆ ၁၂း၃၀ဆိုေတာ့ တရက္ႀကိဳၿပီး အိမ္က ထြက္ထားတာ သြားမဲ့ေန႔မွဆိုရင္ အစီစဥ္ပ်က္မွာဆုိးလို႔ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ရထားက ညေန ၃နာရီေလာက္မွ ထြက္တယ္။ ပထမ က်ေတာ္စဥ္းစားထားတာက မႏၱေလးကေန ေတာင္ႀကီးကို တက္မယ္ေပါ့။
၂၉.၀၄.၀၆ ၂နာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္မွာ သာစည္ဘူတာေရာက္ေတာ့ စိတ္ကလဲ မရွည္တတ္ေတာ့ ဆင္းလိုက္တယ္။ ရန္ကုန္က မထြက္ခင္တည္းက ဘယ္ကေန ဘယ္လိုသြားလို႔ ရတယ္ဆိုတာ ႀကိဳၾကည့္ထားတယ္ေလ။ မႏၱေလးက သြားလို႔ရသလို သာစည္ကလဲ သြားလို႔ရတယ္ေလ။ ကိုယ္ကသာ အသံုးမက်တာ ဘာကိစၥျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳစီစဥ္ထားတတ္တဲ့ အက်င့္ေတာ့ရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ ကားဂိတ္ကို ဘူတာကေန သြားရင္ ၅မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ရတာကို မသိေတာ့ ျမင္းလွည္းငွားစီးရတယ္။ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ေတာင္ႀကီးသြားမဲ့ ကားက တစ္စီးပဲရွိေတာ့တယ္တဲ့ ေနရာက ေခါင္မိုးေပၚကေန စီးရမွာေလ။ ဒါေပမဲ့ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ သာစည္မွာ အိပ္ရမွာထက္စာရင္ ေတာင္ႀကီးေရာက္ရင္ အဆင္ေျပမယ္ထင္တာကိုး တေယာက္တည္း ခရီးမသြားဖူးေတာ့ ျမန္ျမန္ေရာက္ခ်င္ေနတာလဲပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေတာင္ႀကီးကို ဘယ္ႏွစ္နာရီၾကာေအာင္ ေမာင္းမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္မယ္ဆိုတာ မသိဘူးေလ။ ဒါနဲ႕ ေခါင္းမိုးေပၚကေန စီးသြားလိုက္တာ လမ္းေရာက္ေတာ့ မိုး႐ြာလာေရာ ကိုယ္က မိုးတြင္းဆိုေတာ့ ဘာအေႏြးထည္မွမပါဘူး၊ မိုးကာ ပါးပါးေလးတစ္ထည္ပဲပါတယ္။ အဲ့ေလာက္ ေအးမယ္မွန္းလဲ မထင္ဘူးေလ။ ေတာင္ၾကားေတြထဲဆိုေတာ့ အရိုးကြဲမတတ္ကို ေအးတာဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္မိုးေပၚမွာေလ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကားသမားေတြက မိုးကာဖ်င္ၾကမ္းႀကီးပါလ္ို႔ ကံေကာင္းသြားတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္တေတာ့ မရခဲ့ဘူး။ က်ေတာ္က အဲ့လိုလဲ ေခါင္းမာတဲ့ေကာင္ က်ေတာ္ဆံုးျဖတ္ၿပီးရင္ ရေအာင္လုပ္တတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကံကမၼာက မ်က္ႏွာသာမေပးေတာ့ ေနာက္ဆံုး မတတ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းမနည္းဘူး။ ထားပါ။ ဒါနဲ႕ ကေလာေရာက္ေတာ့ ကားခဏနားတာနဲ႔ လူကအရမ္းခ်မ္းေနေတာ့ ၀ီစကီ ႏွစ္ပက္ေလာက္မွာၿပီး ဆတ္သားေျခာက္နဲ႕ ျမည္းေနတာေပါ့။ အဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေတာ္ေရွ႕မွာ အကိုတစ္ေယာက္ ရမ္ကို ဘာအျမည္းမွမပါပဲ ေသာက္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေတာ္က အစ္ကို အျမည္းနည္းနည္စားပါလားဆိုၿပီး ေကၽြးလိုက္တယ္။ က်ေတာ္လုပ္ပံုက ရိုက္ေပါက္ေနာ္ ေတာ္ေသးတာေပါ့ သူကလဲ ဘာမွမေျပာပဲ စားတယ္။ သူလဲ က်ေတာ္လိုပဲ စကားနည္းပံုရတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႕ စကားေတာ့ ဆက္မေျပာျဖစ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ကားက လမ္းမွာ ဘီးေပါက္လိုက္ ပ်က္လိုက္နဲ႔ ည ၁၀နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္က်ေတာ့ ေတာင္ႀကီးေရာက္သြားတယ္။ သူတို႕ တည္းခိုခန္း တစ္ခုေရွ႕ရပ္ေပးတယ္။ သြားေနက်လူေတြကေတာ့ ကိုယ္အိမ္ကိုယ္ ျပန္တဲ့ သူကျပန္ အဲ့တည္းခိုခန္းမွာ အိပ္တဲ့သူက အိပ္ဖို႔ ၀င္သြားက်ၿပီ က်ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း တည္းခိုခန္းထဲလဲ ၀င္မအိပ္ရဲဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ကေလာမွာ က်ေတာ္ အျမည္းေကၽြးတဲ့ အစ္ကိုက ညီေလး ဘယ္သြားမွာလဲတဲ့ က်ေတာ္က ဆီဆိုင္သြားမွာလို႕ ေျပာျပေတာ့ ဒါဆို အစ္ကိုနဲ႔ အတူတူလိုက္ခဲ့ အစ္ကုိက ဆီဆိုင္သြားမဲ့ ကားထြက္တဲ့ ေညာင္ပင္သာဂိတ္သြားမွာ (ဂိတ္နာမည္မွားပါ ျပင္ေပးၾကပါ) အိပ္စရာလဲရွိတယ္လို႕ ေျပာေတာ့ ဘာမွမစဥ္းစားမိဘူးေလ။ အဲ့ လူသာ လူဆိုး လူလိမ္ဆို က်ေတာ္ေတာ့ သြားၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့အခ်ိန္မွာ မေတြးမိဘူးေလ။ ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ကေန အဲ့ ဂိတ္ကို အိတ္ႏွစ္လံုးနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ပင္းပန္းတာပဲဗ်။ ေတာ္ေတာ္လဲေ၀းတယ္။ ညစာကလဲ မစားရေသးဘူးေလ။ အေ၀းေျပးကားဂိတ္ဆိုေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ လူေတြ စည္စည္ကားကားရွိမယ္ထင္တာေပါ့။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေမွာင္မဲေနတာပဲ သူတို႕ကားဂိတ္က ေတာင္ေပၚကားဂိတ္ဆိုေတာ့ မနက္ပဲထြက္တာေလ။ လူကေသခ်င္ေစာ္ေတာင္နံေနၿပီ တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္း၊ဗိုက္ကလည္း ဆာေနၿပီေလ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္မကၽြမ္းက်င္တဲ့ေနရာဆိုေတာ့ ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘူးေလ။ ေနာက္မွသိရတာ အဲ့အစ္ကိုက စစ္သားတဲ့ ေရွ႕တမ္းကို ခြင့္ေစ့လို႕ ျပန္ရတာတဲ့ သူကေတာ့ ခံႏိုင္ရည္ရွိတာေပါ့။ က်ေတာ္မွာသာ ဗိုက္ကဆာ ေအးကေအးနဲ႕ က်ေတာ္ထင္တာက အိပ္စရာရွိတယ္ဆိုေတာ့ ဟိုတည္ျဖစ္ျဖစ္ တည္းခိုခန္းျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ဟိုတည္းခိုခန္းက်ေတာ့ ေမွာင္ေနေတာ့ စိတ္က မလံုဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ ကားဂိတ္ဆိုေတာ့ လူေတြအမ်ားႀကီးရွိမယ္ေပါ့။ တကယ္တကယ္က်ေတာ့ ဂိတ္မႈးကို ဧည့္စာရင္းသေဘာေျပာၿပီး က်ေတာ္နဲ႔ အဲ့ အစ္ကို လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ တိုက္ခန္းေလးထဲမွာ ကိုယ့္အိတ္ကိုယ္ ေခါင္းအုန္း၊ ကိုယ့္ပုဆိုးေလးတထည္ျခံဳၿပီး တစ္ညလံုးအိပ္ရတယ္။
၃၀.၀၄.၀၆ မနက္ ၅နာရီေလာက္က်ေတာ့ ကားေတြထြက္ၿပီ ထဆိုေတာ့ ထတာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ အေရွ႕က စည္ပိုင္းထဲကေရနဲ႕ မ်က္ႏွာသစ္လို႕ အေျပာေတာင္ခံရတယ္။ ေတာင္ႀကီးမွာ ေရရွားပံုရတယ္ေလ။ ပထမဆံုး ကားမထြက္ခင္ မနက္စာေလးကို ရွမ္းေခါင္ဆြဲေလး စားလဲၿပီးေရာ။ က်ေတာ္ သြားခ်င္တဲ့ ဆီဆိုင္ၿမိဳ႕သို႕ဆိုေသာ ကားေပၚေရာက္ေနၿပီေလ။ ဒါနဲ႔ ၁၀နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္မွာ က်ေတာ့ရဲ႕ ခရီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ဆီဆိုင္ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ေမြးစားအေမက ဖုန္းႀကိဳဆက္ဖို႔ႀကိဳးစားေပမဲ့ ဖုန္းလိုင္းက မေကာင္းမြန္တာေၾကာင့္ အမက မသိခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ေစာ္ဘြားႀကီးအုတ္ဂူဆိုတာ ဘယ္နားမွာလဲလို႔ ေမးျမန္းၿပီး အမအိမ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
ဆက္ရန္ရွိေသးပါသည္။
